Casus

Ahmed, 51 jaar, onderging een kaakoperatie vanwege een cyste. Hoewel de medische ingreep zonder complicaties verliep, merkte hij al snel dat de gevolgen in het dagelijks leven groter waren dan verwacht. Zijn mondopening was beperkt en het spreken verliep moeizaam. Woorden kwamen minder duidelijk over en dat maakte hem onzeker.

Als docent was hij gewend voor groepen te staan en helder te communiceren, maar na de operatie kostte het hem moeite om verstaanbaar te blijven. Leerlingen vroegen regelmatig of hij zichzelf wilde herhalen, wat hem frustreerde en zijn zelfvertrouwen aantastte. Ook in sociale situaties trok hij zich vaker terug, omdat hij bang was niet goed begrepen te worden.

Onderzoek en bevindingen

Tijdens de intake zagen we dat de beweeglijkheid van zijn kaak fors beperkt was en dat er veel spanning zat in de spieren rondom de mond, kaak en hals. De coördinatie bij spreken en slikken verliep moeizaam en zijn tong- en lipspieren werkten minder goed samen.

Ahmed gaf aan dat hij daarnaast vaak spanning in zijn nek en schouders voelde, wat waarschijnlijk een gevolg was van het compenseren tijdens het spreken. Deze combinatie maakte dat eenvoudige handelingen, zoals kauwen of duidelijk articuleren, veel energie kostten. Het was duidelijk dat hij baat zou hebben bij een intensieve, gespecialiseerde behandeling.

De behandeling

We startten met mobilisaties van het kaakgewricht om de beweeglijkheid stap voor stap te vergroten. Tegelijkertijd oefenden we met specifieke training voor de mondmotoriek: het versterken van de lippen en tong, het verbeteren van coördinatie en het opbouwen van spreekduur zonder overbelasting.

Ahmed kreeg daarnaast ontspanningsoefeningen voor zijn nek- en schouderregio, zodat hij het compenserende aanspannen kon doorbreken. Voor thuis kreeg hij een oefenprogramma waarmee hij dagelijks aan de slag ging. Door deze combinatie van behandeling in de praktijk en consequente inzet thuis boekte hij gestaag vooruitgang.

Resultaat

Na tien weken merkte Ahmed een groot verschil. Zijn mondopening was aanzienlijk verbeterd en hij kon zijn woorden weer duidelijk articuleren. Het lesgeven verliep veel soepeler en hij voelde zich zekerder in de klas. Leerlingen gaven aan hem weer goed te kunnen verstaan, wat hem een enorme boost gaf in zijn werkplezier.

Ook in sociale situaties durfde hij weer volop mee te praten, zonder de angst dat hij zichzelf steeds moest herhalen. Voor Ahmed betekende dit niet alleen lichamelijk herstel, maar vooral het terugkrijgen van zijn stem en zelfvertrouwen in het dagelijks leven. Hij vertelde dat hij zich eindelijk weer de docent en gesprekspartner voelde die hij voor de operatie altijd was geweest.